Maar dat vooruitzicht weerhoudt ons er niet van even terug te kijken naar afgelopen week.

Zaterdag was het voor het eerst in tijden weer eens fatsoenlijk Afrikaans weer. Dus, hop, naar het strand. Fuck het onderzoek, we zijn hier om te genieten! Tijdens onze afdaling van een uitloper van Table Mountain naar het strand van Clifton leken de golven verdacht hoog en wild. Eenmaal aangekomen bleek van het gebruikelijke strand voor 85 % te zijn geconsumeerd door de golven. Een klein stukje zand bleef over en zelfs daar waren we niet veilig, af en toe moesten we onze spullen grijpen en een sprint trekken naar de stenen om de handdoekjes droog te houden! Uiteindelijk zijn we daar maar gebleven en heb ik een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan het bruinwordingsproces. Na veel insmeren, weinig insmeren en niet insmeren was het nu tijd voor de volgende stap: olie!

De waarschijnlijk laatste mogelijkheid om wat bruine tint terug te winnen van mijn oorspronkelijke surferslook werd met beide handen aangepakt en ingesmeerd. Resultaat was niet helemaal naar wens, maar alle kleine beetjes helpen.

Zondag was rustig maar maandag tot en met donderdagavond 03:30 uur stonden in het teken van ons onderzoek. Zwoegen, zweten en schelden leidde uiteindelijk tot een 120 pagina (interlinie 1!) rapport vol interessante informatie over online advertising in South Africa.

Vrijdag enigszins moe en aangeslagen maar vooral opgelucht zaten we in onze laatste les. Nadat die afgesloten werd was het tijd voor een fotosessie + een drankje met chips. Mooie woorden werden gesproken; bedankt, we houden contact!, je bent van harte welkom in NL, etc etc… Soms sociaal wenselijk, soms meer dan gemeend.

Zaterdag, ons laatste weekend in Kaapstad, hebben we weer eens ongegeneerd de rijke Europese toeristen uitgehangen! Omdat onze garderobe inmiddels al een complete metamorfose heeft ondergaan sinds we in Zuid Afrika zijn, hebben we dit keer aan onze medemens gedacht. Allerlei prularia zijn onder het mom van “souvenir” voor waarschijnlijk veels te veel geld van eigenaar veranderd en wordt maandag ingescheept in onze toch al overvolle koffers voor de dierbare thuis. Om zelf ook nog een beetje te genieten heb ik (alweer) een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan het bruinwordingsproces: de zonnecabine!

Nood breekt wet, geen lekker weer en geen zon, dan maar een beetje faken hè. ’s Avonds natuurlijk weer een biertje gedronken in de Hemisphere. Nadat Sanne en Robin waren afgehaakt (tssss), zijn we met een groepje Nederlanders nog even naar the Bronx geweest, niet echt een tent van mijn ‘soort’ en dus wens, het was namelijk een gay club!!! Maar de dames wilde graag naar binnen dus dan moet dat maar he. Binnen bleek waarom de dames hier zo enthousiast waren, mannen 2 keer zo breed dan mij die shirtloos op de dansvloer staan… zucht… Nadat ik 58,2 keer onzedelijk was betast en zelfs nog alleen naar de wc durfde had ik er schijt aan, iedereen kon mijn rug op. Dus hop, ook matthias trok z’n blouse uit, uiteraard in het kader van de intergratie, en ging helemaal ‘los’!
Je laatste stapavondje in Kaapstad moet er toch eentje zijn om niet te vergeten…

Verder wil ik van de gelegenheid gebruik maken om Sanne, Lydia en Robin, namens mijzelf, heel hartelijk te bedanken voor de 4 maanden die ik samen met hun mocht doorbrengen in Zuid-Afrika! Het was een fantastische tijd, ook door hun aanwezigheid, die het hoogtepunt vormde in mijn nog jonge leven. Snik.

Vandaag heb ik op de kop af aan precies 6 maanden diabetes. Deze chronische en in sommige gevallen levenbedreigende ziekte gaat helaas nooit meer over, maar ik trek het goed!

In de 4 maanden die ik nu in Zuid Afrika ben spuit in nu alleen ’s avonds de basis insuline en sla ik de 3 gebruikelijke edities tijdens de maaltijden over. Ook het meten van mijn suikerwaardes staat op een iets lager pitje, 1 ipv 4 keertjes per dag.

Ben benieuwd hoe het allemaal weer gaat als ik in Nederland ben, maar daar hoeven we niet meer zo lang op te wachten…

Tijd voor een feestje, chips en bier op mijn rekening!

Cheers!

Het aftellen is serieus begonnen, 26 mei komt met rasse schreden dichterbij gehuppeld. En dat brengt zowel vreugde als verdriet. Soms verlang je wel eens terug naar je zolderkamer in het pittoreske Soest, een hollands biertje met je vrienden, een afwasmachine (!) of een moeder die je brood smeert. Daarentegen bevalt het leven hier in Zuid-Afrika hier ook prima dat ik zonder problemen (das inclusief zelf brood smeren, wassen, strijken, afwassen, etc!) nog wel 6 maanden kan blijven.

Deadlines komen met het verstrijken van de tijd dichter en dichter bij, maar gelukkig helpt het weer ons (nu wel weer) een beetje. Je gemoedstoestand is toch een stuk vrolijker als je ’s ochtends opstaat, de gordijnen open doet en de zon op de Tafelberg ziet schijnen! Over deadlines gesproken. Ons onderzoek verloopt redelijk, enquêtes zijn allemaal (n=472) binnen, we zijn nu bezig met analyse en hopen er binnen 10 dagen een degelijk advies uit te stampen. Verder wacht er nog een foto-essay op ons, en waarschijnlijk nog 1 of 2 toetsen, naast de gebruikelijke colleges. Ja ja, het leven van een student in Zuid-Afrika gaat niet over rozen, zoals jullie merken.

Maar gelukkig genieten we ook nog een beetje hoor! Zo zijn we dinsdag een avondje gaan bowlen (1 potje) en lasergamen (35 minuten) voor 4,35 euro, hahaha. Cultureel verantwoord zijn we uiteraard ook, de volgende dinsdag zijn we naar robbeneiland geweest. Een verschrikkelijk lelijk en verbazingwekkend groot eiland dat nu word onder gescheten door duizenden pinguïns en konijnen. Maar dat is natuurlijk de toeristenbril, wie dieper kijkt ziet wat zich allemaal op dit eiland heeft afgespeeld, welke misstanden hier zijn begaan en wat voor impact dit stukje grond heeft gehad op het Zuid-Afrika zoals het nu is. Een must-see voor iedere Cape Town Consumer.

Inmiddels heeft mijn grote vriend Harmen het mooie Zuid-Afrika ook weer verlaten. Na een paar avonden in het poolcafe Stones was uitslag van de onderlinge battle 8-2 en kon meneer zijn verlies niet meer onder ogen zien, haha. Woensdag hebben we hem en Sanne’s vriendin Femke uitgezwaaid op het vliegveld. Als echte mannen hebben we elkaar een ferme handdruk gegeven, omhelst en elkaar op de rug geslagen om vervolgens de hand te heffen en ieder ons weegs te gaan. Onderhuids werd enige emotie gecontroleerd, over 2 weken zien we elkaar weer dus geen reden tot dramatische taferelen!

Zoals je ziet dit keer een kort blogje (speciaal voor Erwin), waaruit hopelijk blijkt dat mijn prioriteiten op dit moment bij het onderzoek liggen. Het liefst gooi ik dat hele onderzoek  naar Online Advertising in South Africa van de Tafelberg, maar tsja, dan zou het hier net vakantie lijken…

Na de eerst week van onze vakantie waarin de Garden Route aan de beurt was kwam de tweede week ook snel op gang. Dinsdagavond stond mijn grote vriend Harmen al op het vliegveld te wachten! Goed om weer eens een bekende in levende lijve te zien.

Om het goede Zuid-Afrikaanse leven aan Harmen en Femke (vriendin van Sanne) te laten zien hebben we ze dezelfde avond maar meegenomen naar de TigerTiger. Wat afrikaanse moves aangeleerd en dansen maar! Na wat bier uit Namibië (Windhoek) ging dat prima en zijn ze beide voor hun inburgering geslaagd.

Woensdag was natuurlijk Koninginnedag, iets wat ook hier gevierd moet worden. Niet de hele dag, zoals met de rommelmarkten, concerten, etc in Nederland, maar in ieder geval de avond. Daarom verplaatsten wij onze bruine en afgetrainde lichaampjes naar Rafiki’s waar nog zo’n 50 andere Nederlanders zich in het oranje hadden gestoken en al hossend en in polonaise alle andere gasten totaal verbouwereerd achter zich lieten. Van Ander Hazes tot aan Guus Meeuwis, alles toppers in je moerstaal kwamen voorbij, uiteraard luid meegezongen door de Nederlandse enclave hier in Kaapstad.

Donderdag zijn we vertrokken naar Gansbaai waar de volgende ochtend gedoken zou worden naar haaien. ’s Ochtends had ik al een halve apotheek aan reispillen op waar een olifant out van zou gaan of een suïcidaal patiënt een moord voor zou doen. Dit alles om maar te voorkomen dat het fiasco van vorige keer zich weer zou voordoen en dat ik de halve boottrip over de reling zou moeten zitten zonder ook maar een haai te zien. En zowaar… de zee was kalm, de zon scheen en de wind wat niet overmatig aanwezig. Eenmaal aangekomen bij Dyer-island duurde het een halfuurtje voor de eerst haai om onze boot cirkelde en gretig snoepte van de 5 kilo tonijn die de crew had uitgeworpen.

Dus hup, wetsuit aan en duiken maar! Met z’n 6-en zaten we in de kooi terwijl de achterneef van Jaws samen met zijn consorten, gelokt door het aas, vrolijk pareerde voor onze kooi. Dit was echt heel erg indrukwekkend, mooi en een heleboel andere positieve bewoordingen. Niet echt eng trouwens, al dacht bij buitenlandse buurman in de kooi er anders over. Meneer Haai had na een kwartiertje het spelletje van naar het aas happen en deze net missen omdat de mensen in de boot eraan trokken een beetje gezien en dus besloot hij op een andere manier aan zijn voedsel te komen! Een eerste voorzichtige inspectie op 1 meter van de kooi was het resultaat, het gevolg was een U-turn (waarschijnlijk geïnspireerd door sanne) en een rechtstreekse aanval aan de rechterkant van onze ijzeren kooi. Als tweede van rechts zat ik voor 1100 rand op de eerste rij, helemaal nadat mijn buurman bij het naderen van dit majestueuze beest niet wist hoe gauw hij een veilig plaatsje achter in de kooi moest zien te vinden. Om te zorgen dat we een beetje onderwater konden blijven kregen we allemaal wat extra gewicht mee. Aangezien er 1 zware “weightbeld” (voor de rest wat lichtere) was (formaatje 30 kilo) en ik nog steeds wel redelijk groot ben werd ik geacht een kwartier lang met dat ding om mijn schouders te dobberen. Mijn linkerschouder is nu 5 cm lager gesitueerd dan mijn rechterschouder, maar ach, je moet er wat voor over hebben hè.

Terug aan dek snel de wetsuit uitgetrokken en naar het bovendek gesprint om daar de rest van dit wonderlijke schouwspel te bekijken. Terwijl er wat andere mensen in de kooi zaten konden wij van boven prima foto’s maken en genieten van wat Moeder Natuur ons allemaal voorschotelde.

Zaterdag probeerde we het nog even op het strand, maar de wolken en de wind staken hier een stokje voor en dreven ons door naar Waterfront waar we nog even lekker geshopt hebben. Uiteraard ’s avonds nog een biertje gepakt, dit keer om de hoek bij Barmooda. Voor Harmen en Femke een hele openbaring, ze voelde zich lichtelijk gediscrimineerd omdat we met z’n zessen de gehele blanke wereldbevolking vertegenwoordigde, voor de doorgewinterde Zuid-Afrika-gangers gesneden koek dus hup aan het bier!

Zondagochtend uitgeslapen en ’s middags op de koffie bij de 5 vrienden van Lydia (en de navigator herself) die in een buitenwijk van Kaapstad een leuk optrekje hebben gehuurd. Na de taart en koffie (hoe hollands!) door naar de kerk. Robin en ik scheurde met 140 over de N1 omdat we redelijk laat waren. We kwamen de kerk binnen en slopen toegezongen door de gemeente tijdens het eerste lied naar een plaatsje. De rest waarvan hun auto’s niet 140 haalde kwamen 3 minuten laten binnenrennen(!) en werden opgemerkt en niet meer dan terecht toegesproken en aangemerkt door de dominee als gasten en er werd gedurende de hele preek aan hun gerefereerd. Ben ik even blij dat onze Jetta soms 140 kan rijden

Maandag de laatste loodjes bij de politie afgewerkt voor de inbraak en verder een beetje nuttig bezig geweest voor ons onderzoek. De vakantie is immers afgelopen en de drukke tijden van zweten, zwoegen en bikkelen komen er aan en dus zal er weinig tijd zijn voor toeristische uitjes of mondain aan een cocktail nippen bij zonsondergang…

… zucht …

Maar goed, laten we bij het begin beginnen zoals Tante Es zou zeggen. Dinsdag tot en met vrijdagmiddag stonden in het teken van school en onderzoek. Just your normal day’s at school… niet veel bijzonders te vermelden dus. Woensdagavond hebben we even kennisgemaakt met de Universiteit van Stellenbosch, en dan voornamelijk met de internationale studenten geneeskunde en verpleegkunde die een gezellige braai hadden georganiseerd op hun campus. Daarna nog even een drankje gedaan op Long Street waar onze klasgenoten uitbundig aan het feesten waren omdat ze hun diploma hadden gehaald. (red. HBO is hier opgesplitst in 2 stukkies, het eerst ze gehaald, nu zijn ze bezig met het 2e)

Vrijdagmiddag was het dan zover. Eindelijk vakantie!!! Na de zware 2,5 maanden hier in Zuid-Afrika waren we alle vier mentaal en fysiek hard toe aan wat rust, reinheid en regelmaat, een vakantie was dus van harte welkom. Inpakken en vertrekken voor vakantie is volgens mij bij iedere familie een “hele gebeurtenis” en ook hier is dat het geval. Stresskippetjes rende door ons hok; dit niet vergeten, dat toch maar thuis laten, waar is zus, hoe zit het met zo? Toen uiteindelijk bleek dat de koffers niet in onze achterbak konden was het helemaal raak. Paniek sloeg toe! Uiteindelijk lopen de dames nu ieder met een kleine handtrolley en tas vol spullen. De jongens doen het echter ieder met hun grote koffer, haha.

Das raar zou je zeggen. Dames nemen toch altijd meer mee? Bekijk het dan eens van deze kant: onze dames hebben maatje S of hooguit M, vergelijk dat met de maat van de mannen, die L of in sommige gevallen XL hebben. Je conclusie moet zijn dat het volledig legitiem is dat de mannen ieder een grote koffer hebben en de dames het moeten doen met een trolley en een tas…

Ohja, nou eindelijk op weg…
Onze eerste bestemming was Cape l’Agulhas, het meest zuidelijkste puntje van Afrika. Daar hadden we een backpackers accommodatie gereserveerd. Na een tripje van 3 uurtjes was Cape Town niet meer in het zicht en waren we veilig aangekomen in ons onderkomen voor die nacht.
Op het zuidelijkste puntje van Afrika, waar de Atlantische- en Indische oceaan samenkomen is geen hol te beleven, er was alleen een vuurtoren en een soort van monument. Foto’s maken en daarna snel weer terug dus, douchen en na uit eten te zijn geweest en een biertje aan de bar zijn we maar bijtijds ons bed ingedoken.

Na een vers Afrikaans ontbijtje waren we weer helemaal voor de volgende etappe van onze reis. Via Bredasdorp en Witzand zouden we uiteindelijk aankomen in een klein plaatsje vlakbij George. Lydia had een route uitgestippeld, dus hup in de auto en knallen. Eerste halfuur ging prima, totdat Lydia’s lumineuze plan ons leidde naar een “dirtroad”, onverhard, vol kuilen, miljoenen kleine en vaak ook grotere stenen en vol plassen. LydiaLydia, bedankt!

Volgens de kaart (en onze interpretatie daarvan) zou het hooguit driekwartier duren voordat we weer op een fatsoenlijke weg zouden komen, dus vooruit dan maar… Onderweg heeft Matthias, om wat afwisseling te creëren, nog even wat schapen opgejaagd en Lydia en Sanne hebben 300 meter (daarna waren ze moe) gejogd. Uiteindelijk kwamen we na ruim anderhalf uur in één of ander nederzetting waar de bewoonde wereld weer zou beginnen. Niets van dit alles was echter waar! De dirtroad liep dood in een rivier…

De moet zonk sommige van ons in de schoenen… Emotionele uitspraken als; “Mama!”, “de eerste persoon die ik tegenkom omhels ik” en “was ik maar in Lunteren” werden met wat natte oogjes en licht overslaande stemmetjes uitgesproken. Totdat… er aan de andere kant van de rivier beweging kwam en 2 negers (handmatig!) een pontje in beweging zetten… Pff, wat een opluchting, feit dat deze oversteek op eigen risico was en dat het pontje er niet heel betrouwbaar uitzag deerde ons niet, we namen het allemaal maar voor lief, we wilde naar een goede weg en de bewoonde wereld (en sommige naar hun moeder/Lunteren)!!!

Tegenslag 739 kwam echter al snel om de hoek kijken, eenmaal veilig aan de overkant gekomen (thank god!) bleek mister dirtroad nog niet klaar te zijn met ons. De beloofde/verwachte fatsoenlijke weg liet nog ruim 2 uur op zich wachten en ondertussen moest Matthias al zijn stuurmanskunsten, rijervaringen en 4×4 kwaliteiten optimaal benutten om onze overbelade volkswagen Jetta, die inmiddels bruin/geel was van alle modder, door deze “uitdagingen” te loodsen. Eervolle vermelding in deze is toch wel dat we met onze Jetta 2 4×4’s hebben ingehaald, en dat alles met een gemiddelde van 30 km in het uur…

Gelukkig kwamen we uiteindelijk weer heelhuids maar een beetje vies in de geciviliseerde wereld waar onze bungalow (de eigenaar heeft voor Toyota het rally- en formule1 team opgezet) midden in een bebost gebied stond en de gnoes en springbokken rond ons heen liepen…
Op onze veranda hebben we hier maar even van genoten voordat we ons terugtrokken op de bank om even lekker televisie te kijken. Dat is voor ons overigens een hele luxe omdat we ‘thuis’ geen woonkamer noch bank noch televisie hebben…

Zondag voor de verandering maar weer eens uitgeslapen (check hoe wij wakker worden), dat was immers al weer een tijdje geleden vanwege het reizen en enquêteren. Om op onze zondag toch nog enigszins actief te zijn hebben we als ware Robinson CruiseAway’s het terrein verkend. Omdat er niet echt een pad bestond was Robin een beetje huiverig en ook Sanne’s open schoenen droegen niet echt bij aan het welslagen van deze missie. Toen we echter na 20 minuten (hihi) het hele terrein(!) hadden verkend zijn we maar een boekje gaan lezen en bellen met het thuisfront (voor zover de verbinding dit toeliet hier in de bushbush). Rob en Matti waren overigens een beetje sip vandaag omdat Ajax geen kampioen is geworden en omdat Feyenoord zich (nog) niet heeft geplaatst voor europees voetbal.

Maandag lekker ontbeten terwijl de gnoes, springbok en apen ons zaten aan te kijken en daarna hup door voor de volgende etappe. De LydiaLydia werd geprogrammeerd op Knysna en lokale backpackers accommodatie met onderweg een stop in Wilderness. Daar hebben we een kanotochtje gemaakt. Mooie natuur, lekker actief en veel gelachen. Voornamelijk om de dames die het peddelen niet echt onder de knie hadden. Het manoeuvreren om te verkomen dat ze in of weer uit het riet zouden gaan was lastig maar daarmee ook meteen hilarisch voor de 2 mannen. Ook in en uitstappen is een heel karwei waar voornamelijk Sanne last van had. Maar ach nat waren we toch wel van al dat gespetter en gespater… Na te zijn opgedroogd op naar onze backpackers. Mooi gesitueerd aan zee maar daar was dus ook alles mee gezegd. Als het 2000 jaar geleden en kerst was hadden Jozef en Maria zelfs hier nog voorbij gelopen! Geen sloten op de deur, douches en wc’s vol schimmel onafgewerkte muren, tochtende muren etc etc. Snel weer door naar een ander, waar we voor 12,5 euro pppn heerlijk hebben geslapen. Lekker gezellig met z’n vieren op een kamer dus hebben we maar een pyamafeestje gehouden, inclusief pyamadisco, kussengevecht en filmavond.

Dinsdag stond in het teken van de Bloukrans Bridge. Daar wilde Lydia namelijk vanaf springen met een elastiekje aan d’r voetjes. Hoogte was welgeteld 216 metertjes en daarmee is deze betonnen kolos de hoogste bungee jump van de hele wereld! Op weg naar de brug begonnen de zenuwen door de auto te scheuren en werd er alles aan gedaan om de beslissing om wel of niet te gaan op alle mogelijke manieren uitgesteld. Sanne wilde eigenlijk niet achterblijven bij Lydia maar ook zij vond de beslissing niet echt makkelijk. Hele scenario’s werden doorlopen, van brekend elastiek tot niet durven te springen maar ze waren er nog steeds niet uit. Halve rivieren ontsprongen bij de oksels van onze schatjes toen de brug zich aandiende. Maar na anderhalf uur wikken en wegen, ijsberen en klankborden namen ze het besluit om dan toch maar hun leven in de waagschaal te leggen en de stap in het diepe te nemen. Vol respect bevonden Robin en Matthias zich op het terras waar ze met foto- en videotoestel dit alles gadesloegen. Beide heren, befaamd bij hun vrienden en familie om hun hoogtevrees, peinsde er na het zien van de brug niet meer over om een mogelijk versneld einde te maken aan hun leven.

Toen de beider waaghalzen vol adrenaline en plezier vertelde over deze ‘once in a lifetime’ ervaring besloten Rob en Matti dat ze eigenlijk niet achter konden blijven… Ja ja ook deze Heintjes Hoogtevrees moesten er aan geloven… Hup in veiligheidsvest inclusief toeters en bellen, strak om je kont en andere lichaamsdelen en lopen naar de brug. De keuze of naar de springplek te lopen via roosters die waren opgehangen onder het wegdek (die de diepte in haar volle glorie weergaven!) of te tokkelen aan een koord was dus snel gemaakt. Eenmaal aan de lijn gekoppeld zoefde Matti zo naar de 216 meter waar het ‘do or die’ was. Verrassend relax en op mijn gemak landde ik op de plaats ‘where the magic happens’. Robins gezicht was een stuk minder vrolijk en meneer zag het niet echt zitten maar hij stapte zo over het randje en kwam ook weer veilig terug. De enige die nu nog moest was Matti. De rust zelve en vol zelfvertrouwen zat meneer daar te wachten totdat de staff zijn enkels hadden afgekneld met het elastiek. Daarna door naar het hekje, waar hij nog een halve haka (Nieuw-Zeelandse dans) opvoerde om toch nog een beetje spanning op te bouwen, haha. Maar de teentjes moesten over de rand zijn om een goede en veilige sprong te garanderen, en als je naar je tenen kijkt ontkom je er niet aan ook wat verder te kijken. 216 metertjes naar beneden dus, en dan schrik je wel even! Toen het tellen van 1 naar 5 begon zat ik in een soort van hogere sfeer waardoor ik als doodgewoon zo over het randje van de brug stapte…

De eerste 2 seconden voelde alsof je van een duikplank springt. Je verwacht ieder moment het frisse water dat je opvangt. Toen dit na 3 seconden uitbleef maakte een redelijke angst zich van mij meester maar binnen een oogwenk had mijn ratio me weer onder controle en besefte ik dat ik nog in het water zou vallen nog te pletter zou slaan op de grond maar gewoon een elastiekje om mijn enkels had waardoor ik lekker kon bungelen. Al bungelend op mijn kop was mijn gevoel een mix van adrenaline, angst, genot en trots.

Op de terugweg van de brug naar het veilige vasteland onder je voeten ontkwam ik er helaas niet aan om de roosters onder de weg te nemen. Vol concentratie, stap je voor stapje en absoluut niet naar beneden kijkend heb ik de 400 meter is een verbluffend langzame tijd van 5 minuten volbracht. Misschien was deze terugweg wel het engste van deze hele belevenis. Vol gepaste trots zaten de dames op ons te wachten op het terras waar we deze bijzondere activiteit nog maar even hebben geëvalueerd met een glaasje fris.

Woensdag, een nacht in het immer gezellige en tevens zeer pittoreske “weet-ik-veel-hoe-dat-gat-ook-alweer-heette” verder was het al weer eens tijd om wat leuks te gaan doen. Dit keer stonden 4 quads op ons te wachten. Helmpje op, sleutels in het contact en rijden maar door de mooie natuur van Zuid-Afrika! De boys waren natuurlijk helemaal in hun element en wilde “pedal to the metal”, de dames en dan vooral Lydia bleven alleen enigszins achter (al ontkent ze dit zelf ten zeerste). Toen Sanne’s quad problemen ondervond benutten rob en matti deze pitstop om even ongegeneerd hard te scheuren door het bos op hun vierwielers. Aangezien het voertuig van Sanne niet meer in hele goede conditie was ging zij op die van Matthias en kon meneer zelf op het grote en snelle exemplaar van de begeleider plaatsnemen zodat onze begeleidingsneger zelf Sanne’s probleemkindje veilig naar huis kon sturen. Erg vervelend natuurlijk want nu kon ik nog harder door de bocht…

Van de quads daarna weer overgestapt op de Jetta en doorgereden naar Jeffrey’s Bay. De natte droom van iedere surfer, vanwege de goede golven en gemoedelijke sfeer in het dorpje. De volgende ochtend werden we gewekt door de golven die aanmeerde op het strand en bijbehorend uitzicht is natuurlijk fantastisch. Om toch nog een beetje aan de sixpack/lijn/conditie te denken besloten we maar gelijk te gaan joggen op het strand (hoe ultiem!). Net zoals bij het quaden bleven de dames hier een beetje achter, maar dat mocht de pret niet drukken. Afsluitend met een duik in de zee en een douche op onze kamer kon een dag eigenlijk niet beter beginnen.

Na 2 uurtjes te hebben geshopt in een lokale BillaBong-shop (veel kleren rijker, meer geld armer) en een brunch bij de plaatselijke brasserie was het tijd om door te rijden naar ons eigenlijke doel van deze hele vakantie, het Addo Elephant National Park.

Bij aankomst daar hebben we gelijk maar een avond- en zonsopgangsafari geboekt en zijn we gaan bijkomen in het zwembad van onze reis. Toen het eenmaal donker was werden we per grote landrover inclusief bigass spotlicht door het park geleid en zagen we allerlei wildlife. Denk aan zebra, hyena, kudu, eland (en tig andere soorten antilopen in verschillende soorten, maten en benamingen), uil, enz enz. Ondanks de avondsafari ging de wekker al weer om 5.45 om rond 6.15 present te zijn voor de volgende tour. Dit keer zagen we een olifant, 2 leeuw(inn)en, een hele kudde buffels, wilde zwijnen en veel ander groot en klein grut. We hadden de smaak goed te pakken dus tegen de middag zijn we in onze eigen auto gesprongen en hebben we de wildernis op eigen houtje verkent. Toen kwamen we zo’n 30 olifanten tegen die lekker aan het poedelen en drinken waren bij 1 van de meertjes. Omdat sommige van ons het inmiddels een beetje gehad hadden (rob zat rustig mp3 te luisteren en Lydia was een beetje aan het slapen in de auto terwijl we door dit mooie natuurreservaat reden!!!) gingen we op weg naar ons volgende verblijf.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij een dierenopvang annex dierentuin waar we krokodillen, leeuwen en leeuwinnen, tijgers en een lynx hebben gezien. Hoogtepunt was dat Robin en Sanne lekker konden knuffelen met de kleine leeuwtjes van 1 maand oud en ondertussen helemaal kaal werden gekrabd door deze doerakjes die hun klauwtjes nog niet echt goed onder controle hadden.

Zaterdag reden we onder de bezielende stuurmanskunsten van mijzelf de mooiste route tot nu toe. Van Addo via Port Elisabeth naar Oudshoorn. 300 kilometertjes over provinciale weg door een van de mooiste valleien ter wereld! Oostenrijk, Frankrijk, Griekenland en zelfs Canada leken qua flora en fauna voorbij te komen maar geen van deze overigens mooie landen haalt het bij de schoonheid van Zuid-Afrika.

Eenmaal aangekomen in Oudshoorn besloten we dat we deze vakantie redelijk eenvoudige accommodaties hadden betrokken en daarom dit keer wel wat luxer hadden verdient! Een ruime kamer, luxe ontbijtje, tv, jacuzzi en zwembad ofzo… Dus dat hebben we toen maar gedaan he, je bent tenslotte maar 1 keer in Zuid-Afrika, haha. Zaterdagavond en zondag hebben we hier heerlijk gerelaxt, baddert, geslapen en in de zon bij het zwembad een boekje gelezen. Vakantie zoals een vakantie moet zijn.

Toch kwam er via de telefoon zondag een smetje op onze vakantie aangevlogen. Via onze huisgenoot kregen we te horen dat ons huis was bezocht door wat locals die de weelde van westerse studenten graag wilde overnemen. De politie verdient in deze echter een compliment. Ze hadden namelijk een actie ingezet in een buurt waar veel criminelen zich ophouden. Tijdens het fouilleren kwam een westerse portemonnee uit een Afrikaanse zak en dus was dit niet pluis. Rechercheur Mandela heeft ook Baantjer gekeken dus zo kwamen ze uiteindelijk terecht bij onze huisgenoot Kees, die tot die tijd ook nog niet thuis was geweest.

Uiteindelijk zijn 2 laptops en een hoop elektronica teruggevonden, waar we mee blijven zitten
zijn 2 vermiste laptops, spoorloze spijkerbroeken, ontvoerde handkoffers, ontvreemde opladers, 3 open gebroken deuren + bijbehorende rotzooi en 3 kamers die overhoop zijn gehaald.

Tsja, ook dit is blijkbaar T.I.A. Laten we maar hopen dat de Cape Town Police wat ouderwetse “Guantanomo Bay achtige” methodes inzet zodat de spullen die we nu nog missen terugkomen en dat de local die is gearresteerd zo erg gemarteld en ondervraagd is dat hij voorlopig kruipend over straat om z’n moeder roept en niet eens meer aan inbreken wil denken. Daarnaast wil ik suggereren om zijn beide duimen preventief af te hakken om herhaalgedrag te reduceren en zo te voorkomen dat Kaapstad er weer een draaideurcrimineel bij heeft. Beetje onorthodox? T.I.A.!

Maar goed al het zijn spullen die allen vervangbaar zijn, het is verre van leuk (eufemisme!) en misschien is het gevoel van veiligheid (of vooral het gebrek daar aan) nog wel het ergste.

Om deze enigszins in het water gevallen zondag, toch nog een beetje gezellig te laten worden zijn we in de jacuzzi gedoken en hebben daar de wijn- en biervoorraad van het wellness-center gereduceerd tot een niveau dat inkoop tot hoogste prioriteit maakt.

Om het slechte gevoel definitief weg te spoelen heb ik maandagochtend maar eens een full-body-massage genomen. Een uurtje lekker van die vrouwenhanden over mijn zonbruine body! What happens in Cape Town, stay’s in Cape Town, hahaha

Het lachen verging echter vrij snel. Toen we eenmaal 5 minuten in de auto zaten op weg naar huis bemerkte ik dat mijn mobiel niet meer in mijn zak zat, waar ik dacht dat ik hem gestopt had. Snelle check in de tas, waar hij zich helaas ook niet verstopt had. Dus Sanne maakte een van haar bekende/beruchte U-turns en we keerde snel terug. Als laatste had ik op mijn bed gezeten en tv gekeken, logisch dus dat mijn mobiel daar uit mijn zak was gegleden en daar nog lag. De schoonmaakster die inmiddels op mijn kamer bezig was had niks gevonden. Zei zei… Het halve hotel op z’n kop gezet maar geen mobiel. Het nummer van Robin maar achter gelaten voor het geval dat hij per ongelijk wordt gesignaleerd in ene kluisje van een medewerker ze hem toch nog vinden…

’s Avonds aangekomen (na weer een dirtyroad actie van 2 uur door LydiaLydia) was het een grote bende in ons huis, de souvenir van de inbrekers. Snel opgeruimd, met Robin van kamer geruild zodat mijn grote vriend Harmen ook een beetje fatsoenlijk kan slapen, en toen maar weer lekker mijn eigen bedje ingedoken.

Het was een enerverende tijd, vol hoogte en af en toe een dieptepuntje!

Dat is 400 116 keer (correctie, hulde aan sten en jeannette!) (het rekenfoutje zal wel aan de adrenaline hebben gelegen)(216*1,85=400, 216/1,85=116) Matthias’ lengte of 2 keer de Dom in Utrecht… Ja ja das hoog, zelf zo hoog dat’ ie in het Guiness Book of Records staat. Er daar ben ik, Harry Hoogtevrees, vanaf gesprongen met een elastiekje aan m’n voetjes!

Vet gaaf natuurlijk, maar wel once in a life time. Later volgen meer details en spectaculaire foto’s…

Vakantieman, gezellig he!

Allereerst een hartelijke groet vanuit het nog immer warme en fantastische Zuid-Afrika aan alle trouwe lezers van mijn hersenspinsels!

Ook dit keer weer een update van de belevenissen die zich hier hebben afgespeeld beginnende bij woensdag aangezien dinsdag niet echt de moeite waard was. Woensdagavond hebben Robin, onze huisgenoot Kees en ik even een mannenavond gehad. Geen Sanne, geen Lydia, geen gezeur, geen gezeik, geen make-up, geen oorbellen.
Maar gewoon lekker in de pub hangen, biertje drinken, champions league wedstrijd kijken op tv en een beetje poolen! Toen een lokale middenklasse Afrikaan ons uitdaagde voor een potje poolen werd het helemaal interessant… Niet vanwege zijn poolkunsten maar meer vanwege zijn zwager en zus die ons rijkelijk voorzagen van lokale shotjes en alcoholisch versnaperingen. Het was gezellig, en werd nog gezelliger toen we met hun cadillac en bwm 7 serie met leren bekleding de avond hebben voortgezet in het centrum van Kaapstad. We lagen weer veel te laat op bed voor een doordeweekse dag…

Donderdag stond in het kader van bijkomen van woensdag maar vrijdag hebben we ons weer naar behoren ingezet voor school en bijbehorende taken. Zo hebben we bijvoorbeeld deze week 140 enquêtes binnengehengeld, heb ik woensdag mijn slechtste presentatie uit mijn carrière gehouden (uit je nek kletsen en improviseren gaat in het Engels toch wat moeilijker dan in je moerstaal…) en hebben we vrijdag weer heerlijk gefilosofeerd over emancipatie bij dr. Nirvana.

Aangezien onze verplichtingen op vrijdag rond het middaguur ophielden besloten we maar even lekker te genieten van de zon, de zee, het strand, de strakblauwe lucht en de temperatuur van 27 graden aan het strand van Clifton. Zonder insmeren en zonder te verbranden heb ik daar de hele middag genoten, moet je nagaan hoe bruin ik ben, hahaha!!! Omdat dit zo goed beviel hebben we de hele zaterdag maar hetzelfde gedaan, inclusief een superlekkere cocktail met op de achtergrond de zonsondergang. Het leven in Zuid-Afrika is zwaar zoals je begrijpt!

Volgende week zullen jullie wat ontwenningsverschijnselen ervaren want dan ben ik hoogst waarschijnlijk niet in staat om een weblogje te schrijven. We gaan vrijdag tot en met volgende week maandag op vakantie! Lekker in onze auto, die overigens nu kapot is maar hopelijk dan weer gerepareerd is, cruisen over de kronkelige zeeweggetjes van de Garden Route richting Port Elisabeth. Genieten van de mooie natuur, leuke uitstapjes, safariparken en alle overige bezienswaardigheden. Kunnen we eindelijk eens de toerist uithangen!
Tot slot wat luchtigs:

In het vakgebied van communicatie wordt er over vaak transparantie gesproken. Transparantie voor communicatieprofessionals is als onderzoek en enquetes, zuid-africa en development, duitsers en blessuretijd, sten en marlies, wilders en fitna, weblog en reacties of matthias en internet; ze kunnen eigenlijk niet zonder elkaar.

Vandaar hier mijn bijdrage in kader de transparantie van dit weblog. Dit zijn de gebruikte zoekwoorden (op alfabetisch volgorde) waarmee bezoekers, via een van de zoekmachines, op dit wonderschone weblog kwamen.

1. aanzoek strand nl
2. accent op school schoonmaak
3. ad en evelien
4. aman colleges
5. apostelen foto
6. architect cape town
7. architect evelien
8. architect foto`s
9. architectuur en sport
10. architectuur matthias
11. bob en sten
12. camaralens
13. clifton gezond eten
14. communicatie foto,s
15. communicatie overdenking
16. communicatie student kaapstad
17. criminaliteit kaapstad
18. cursus communicatie architectuur
19. danielle molenaar
20. d-day foto,s
21. echt een coole docent hij is architect
22. eerste schooldag
23. filmpjes van stofzuigen
24. foto goede communicatie
25. foto van zonsondergang
26. foto,s communicatie
27. fotos communicatie
28. foto’s eerste schooldag
29. gondel aanzoek
30. hihi en sissi kijken
31. janny meijers
32. kaapstad
33. kingklip
34. link:www.che.nl
35. majolie blom
36. majolie hyves
37. matthias blom
38. matthias veen architecten
39. matti communicatie
40. mijn schooldag
41. paarden
42. preek avondmaal schotse
43. renselaar architect
44. rugby en voetbal
45. schots accent
46. speeltuin architecte
47. sportschoenen uitgaan
48. stofzuigen tankstation
49. tablemountain
50. tafelberg foto,s
51. ton veen
52. uitgaan sportschoenen
53. van renselaar
54. visum architect
55. visum architecten
56. voetbalwedstrijd beleving
57. waarom hebben afrikanen een zwarte huid
58. wat hoort er bij architect
59. wat klopt hier niet?
60. weersbericht voor d-day
61. zuid afrikaans accent

Nummer 1, 17, 23, 29, 30, 42, 48, 57 en 60 springen er wat mij betreft toch wel uit!

Wil je overigens ook in dit illustere rijtje voorkomen? Plaats gewoon een reactie zie; 3, 11, 19, 31, 36, 37, 51 en 53

Zoals gebruikelijk eerst maar even de schoolse dingen om jullie er van te doordringen dat wij hier niet een of ander pretpakket volgen. Dinsdag hebben we tijdens MediaStudies gekleurd en getekend in het kader van ons foto-essay. Woensdag volgde Management Practice met een uitleg over hoe de presentatie van volgende week dient gedaan te worden, donderdag was er eindelijk eens een hoorcollege van Public Relations in plaats van de “seminars” die de studenten afgelopen tijd verzorgden. Vrijdag hebben we feministische les gehad van Dr Nirvana en tevens de belangrijke pre-test van onze enquête onder onze klasgenoten uitgevoerd.

Overigens worden Robin en ik er toe gedwongen onze enquêtes handmatig af te nemen ipv op de gewenste digitale manier. De dames van afdeling marketing (waar digitale zaken ondervalt) van de CPUT zijn dermate lelijk, dik, scheel kijkend en domblond dat ze respect proberen af te dwingen door halsstarrig elke vorm van begrip en medewerking te weigeren. Daar hebben Rob en ik maar 1 woord voor: bitches!

Vrijdag zijn we, na de colleges en een interview in het kader van ons onderzoek, gelijk door gereden naar Gansbaai. Daar stond immers het haaienduiken de volgende dag op het programma. We hadden een guesthouse geboekt, inclusief fantastisch uitzicht op zee, pooltafel en kakkerlakken om te overnachten zodat we ’s ochtends vroeg niet om 04.30 uit Kaapstad hoefden te vertrekken maar lekker konden uitslapen tot 07.00!
Stel je trouwens even een meisjestienerkamer voor; lp’s aan de appeltjesgroene muur, posters van alle film- en muzieksterren aan de deur, een kaptafel inc. haardroger + krultang en 2 bedden. Daar sliepen Robin en ik, vanwege een dubbelde boeking… Ach ja, we zijn de moeilijkste niet…

Goed, ter aanvulling van mijn eerdere frustratieblog over het haaienduiken van zaterdag:
Terwijl de beste stuurlui aan wal stonden te genieten van het zonnetje dat inmiddels was doorgebroken kwam de kotter begin van de middag het idyllische haventje weer binnenvaren. Robin bovendeks, duimpje naar beneden. Geen haaien gezien… Zonde zou je zeggen, nou dat valt wel mee want nu kregen we allemaal een voucher voor een gratis 2e kans. Matthias kan het dus nog een keer proberen! Ik heb me wel vast voorgenomen een dozijn reistabletten te verorberen zodat ik alles binnenhoud en me als een vis in het water voel. Moeders zal dus nog wat onrustige nachten moeten doormaken en denken aan de mogelijkheid dat haar allerliefste zoon wordt opgegeten door een Great White Shark, maar dat moet dan maar helaas. Wordt vervolgt!!!

Wat me overigens ook goed deed was het feit dat nagenoeg iedereen (die nog over was) op de terugreis de vissen heeft gevoerd! Zelfs de 4 Duitse Hell’s Angels, die mij in het begin nog trachten te bespotten, zaten als kleine mannekes, zielig in een hoekje, op hun knietjes, over de reling, hun baard onder te kotsen. Grote bek, klein hartje en dus ook een zwakke maag! Compliment in deze ging uit naar ons aller Rob die alles, zoals het een gezonde Hollandse jongen betaamt, binnenhielt.

Zondag hebben we de anticlimax van de dag ervoor proberen te verwerken met een lange uitslaap. Na wat gerelax en gechill zijn we ’s middags even naar de preekleeskerk geweest waar zowaar een dominee te vinden was! Het moet niet gekker worden…

Maandag ons vaste surfpatroon voortgezet. De golven waren hoog en wild, de stroming sterk en een tekort aan adem wanneer je in een golven werd gesleurd kwam iedere 10 minuten voor. Niet echt ideaal weer om, als beginner, te surfen, maar hé we klagen niet, het is tenslotte nog steeds gratis!

• Paardrijden over het witte stranden
• Uiteten in Mama Africa
• Eten in Spier
• Zondagmiddagconcert @ Kirstenbosch
• My Coke Fest
  

En ook weer een update qua video’s from Cape Town:

• Live band in Mama-Africa
• Good Charlotte@ My Coke Fest

Maandag of dinsdag volgt een weer een normaal blogje…

Inderdaad die ging niet!!!!

Nou ja, hij ging wel. Hij keerde alleen na een uurtje en onverrichte zaken weer terug aan wal. Hoezo? Wat dacht je van 5 meter hoge golven! De zeemansbenen waren niet goed geprepareerd dus na 15 minuten varen was Matthias, al hangende over de reling, aan het kotsen de visjes aan het voeren.

Hij had dit al enigzins zien aankomen, dus het dillema vanochtend was niet eten en flauwvallen vanwege de diabetes of zeeziek worden hopen dat het zou meevallen. Nou helaas, het viel niet mee. Een stuk of 8 keer hing Matthias daar op zijn knietjes aan de zijkant van de boot, de zalm van gisterenavond en de broodjes van vanochtend hun vrijheid terug te geven.

Het was zo erg dat er een noodboot kwam opdraven die hem en 3 andere ziek-zwak-en-misselijke weer terug bracht aan wal… Eenmaal voet aan wal gezet en 30 minuten later was Matthias alweer bijna helemaal het mannetje en baalde hij verschrikkelijk! Hij heeft toen een paar keer kut weer, klote golven, hoerenboot, en teringzee gezegd en is toen naar een internetcafe getogen om zijn frustraties op z’n weblog te zetten.

Hij moest immers toch wachten tot de andere 3 terug zijn. Waarschijnlijk hebben die fantastische belevenissen gehad, mooie foto’s gemaakt, in de kooi haien gekeken, en komen ze straks helemaal enthousiast terug… FUCK FUCK FUCK!!!

P.s. FUCK!