Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/cache.php on line 36

Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/query.php on line 21

Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/theme.php on line 540
Om 1 uur in ’s nachts stofzuigen | Matthias

Matthias

Matthias

 

Full RSS

 

Comments RSS

 

Om 1 uur in ’s nachts stofzuigen

March 10th, 2008

(De komende 9 minuten ben je waarschijnlijk bezig met lezen, sorry)

Is Matthias de ultieme huisman geworden dat hij zelfs op nachtelijke tijdstippen alles aan kant wil hebben? Nee, wees maar gerust, ik ben echt niet veranderd hoor! Maar af en toe is die onomkeerbare noodzaak daar, zodat je gedwongen wordt de huishuishoudelijke apparaten ter hand te nemen of je nu wilt of niet.

Een en ander vraagt natuurlijk om een uitleg, dus komt’ie:
Dat ik niet van huisdieren houdt is jullie al eerder ter ore gekomen op dit weblog. Gelukkig zijn de kakkerlakken nagenoeg geheel verdwenen dus dacht een of ander motje woensdagavond dat hij die zeer hoogaangeschreven en gewilde plaats wel kon overnemen. Ik kan je vast verklappen, hij heeft het met zijn leven moeten bekopen!

Nadat ik deze verwant van de vlinder in de gaten had gekregen heb ik hem(of haar, ik weet het eigenlijk niet) vriendelijk verzocht door het openstaande raam mijn kamer weer te verlaten. Toen ik echter geen reactie kreeg heb ik getracht met zachte hand en een iets dwingendere manier hem alsnog van gedachte te laten veranderen. Ook dit keer geen succes. En bij mij is het dan redelijk simpel, 1e keer is aardig, 2e keer ook nog wel maar de 3e keer heb je echt een probleem…

Dus ik pak de uit Nederland meegenomen vakliteratuur om hem, op mijn manier, uit mijn kamer te verwijderen. Mijn eerst mep was dermate voorspelbaar die hij deze op subtiele en elegante manier wijze ontweek en van de muur naar de lamp vluchtte (van-het-kastje-naar-de-muur-principe, waar ze hier in ZA heel goed in zijn, alleen dan iets anders en omgekeerd). Dit was een tactische goede zet van hem, want de kwetsbaarheid van de lamp (alleen gloeilamp, geen kap) bracht hem meer zekerheid.

Na een aantal meppen, voorzichtig en ‘smooth’, had ik nog steeds mot met dit insect, mijn geduld begon op te raken en toen POF!!!

In een klap sloeg ik met mijn kwaliteitsmagazine de groeilamp in 1001 stukken en gelijkertijd de hele bovenverdieping uit de stoppen… Das opzicht niet zo erg, de rest lag al op 1 oor, maar de scherven die van links tot rechts, van bed tot douche, over de gehele oppervlakte van mijn kamer waren wel een probleem!

Dus ik in het donker schuifelen naar de deur, ondertussen alle scherven proberend te vermijden, om beneden de stoppen weer erin te doen. Daarna een reserve-gloeilamp, gelukkig hadden we die een week geleden gekocht, met veel pijn (tsja, nog steeds die scherven) en moeite (balancerend op het randje van m’n bed en boven me macht) in gedraaid. En toen kon dus het stofzuigen beginnen… vlinder-lamp1.jpgDe totale 15 vierkante meter (inclusief bed) is dus weer stof en glasvrij, probleem was alleen dat mijn mot nog vrolijk rond vloog!!! GRR!!!

Dus in een uiterste inspanning heb ik hem met mijn ‘lethal weapon’ tegen de muur gedrukt en toen was het probleem uiteindelijk opgelost! Tijd om te slapen… oorzaak en gevolg

Buik spier
Vrijdagwas de dag van mijn tweede Engelse presentatie, dit keer samen met mijn partner in crime Robin. Wij draaien onze hand hier inmiddels niet meer voor om, ook al is het Engels. Dr. Nirvana was blijkbaar ook onder de indruk en beloonde ons met een “nice presentation guy’s”.

Gelukkig brak gelijk na die les het weekend aan, dus reden voor ons om maar weer eens uit eten te gaan. Dit keer naar Spier, vlakbij Stellenbosch op een half uurtje rijden van ons nederige stulpje. In een geheel Afrikaanse setting kon je genieten van live muziek, optredens en het eten natuurlijk. We zaten in een grote Afrikaanse tent, van de huiden van inheemse diersoorten, terwijl er her en der in het bos ook boomhutten waren waar mensen genoten van de geweldige atmosfeer. We waren overigens, voor Zuid-Afrikaanse begrippen, wel erg duur uit. 25 eurootjes per persoon (is totaal 1000 rand), maar ach, de stuk of 7 gangen en 3 flessen wijn waren wel lekker. Matti was weer eens ‘bob’, enkele onder ons waren enigszins aangeschoten (lees: dronken) maar we noemen de naam van Lydia in deze niet.

Bij terugkomst op de parkeerplaats was onze Volkswagen Jetta getransformeerd naar een heuse Ford ‘Elenor’ Mustang! Nou ja, niet qua uiterlijk of prestaties maar zeker qua geluid. 2 Suzuki motors zijn er niks bij! Zelfs het knallen van de uitlaat wanneer je het gas losliet was inbegrepen. Om toch maar even te profiteren van dit geluid zijn we met volle vaart, en knallen, door de hoofdstraat gereden en we voelde iedereen jaloers naar onze auto ons geluid kijken. Dat wordt dus maar weer even bellen naar de verhuurder…

De zaterdag-excursie
Zaterdag stond er weer eens een ouderwetse gezellige excursie op de agenda. We hadden er veel zin in tot dat we zagen dat onze mede-excursie-gasten de respectabele leeftijd hadden van onze ouders. Niet dat daar wat mis mee is natuurlijk, maar goed, je snapt wat ik bedoel…

Na een korte rondleiding van over de stuisvogelfarm werd Robin’s hand er bij het voeren nagenoeg afgebeten dus heb ik maar even voorgedaan hoe het moest… En ook toen we mochten plaats nemen op een speciaal geselecteerde, en daarna vastgezette, struisvogel twijfelde mijn reisgenoten hevig of ze dit uitzonderlijke avontuur wel moesten aangaan. Ik daarin tegen twijfelde (uiteraard) geen seconde en nam een aanloop om zo in 1 sprong op de rug van dit op 1 na snelste landdier te belanden. Gelukkig hield hij mijn gewicht. Helaas was het racen met deze dieren niet toegestaan hier, daarvoor moeten we nog een keer een andere farm bezoeken.

Na het beestachtige gedeelte van deze dag werd het tijd voor de meer menselijke kant van het verhaal. We reden naar een nagemaakt dorp van de KhoiSan people, dit schijnen de oorspronkelijke bewoners van zuidelijk Afrika te zijn. Noem ze echter geen KhoiSan (maar San), want dat staat gelijk aan Friezen Groningers, Communicatiedeskundige Journalisten, Bewoners van Barneveld mensen uit de Glindt of zwarte Afrikanen negers noemen! We hebben in ieder geval een heleboel cultureel verantwoorde dingen geleerd te horen gekregen, de helft ben ik, helaas helaas, echter alweer vergeten… Leuk is wel te vermelden dat deze mensen communiceren dmv een soort klik-taal. Ze verwerken in hun woorden namelijk verschillende klikken, waardoor het aanhoren van dit taaltje in het begin enigszins op je lachspieren werkt.

Na thuiskomst en het verorberen van een pizza was het tijd voor een kort tukje, we waren immers al om 07.00 opgestaan (op zaterdag, ahhhhh!!!) en natuurlijk moe van alle interessante dingen die we gezien hadden. Toen ik om 21.30 op mijn bedje plaats nam had ik de intentie later die avond nog even een biertje te gaan drinken met mijn vrienden alhier. Toen ik echter wakker werd was het tot mijn verbaasde verontwaardiging 04.45 uur. Het hele huis was inmiddels te ruste dus ben ik ook maar (weer) onder de wol gekropen. Is weer eens een andere invulling van je zaterdagavond he…

Rustdag
Zondag wilde we met onze Ford Mustang niet heel erg ver gaan rijden dus hebben we de lokale kerk op de hoek maar weer eens bezocht, je weet wel met die Schots sprekende zwarte Zuid-Afrikaan (die er dit keer niet was). Verder stond de zondag in het teken van rust. Jammer was alleen dat de Titanic hier voorbij kwam varen op een DVD. Ik heb het niet echt zo op zoetsappige vrouwen films maar van de rest hier moest ik deze film toch echt eens zien…

Maandag
De maandag is voor ons als blessuretijd bij een voetbalwedstrijd voor Duitsers. Er valt altijd wel wat te scoren(aan het eind van het weekend). En om gelijk maar in het sportieve te blijven, tijd om te surfen!!!

jaap1.jpgNa mij weer eens het super-sexy wetsuit te hebben gehesen trotseerde ik de golven als nooit te voren. Het ging, al zeg ik het zelf, best goed! Ik kreeg een paar golven te pakken en voelde me al een hele goede surf-dude. Tot dat… er een externe factor genaamd ‘schelp’ mij de voet dwars zette. Na dat ik in een soepele beweging van mijn plank af sprong kwam mijn linkervoet terecht op deze zeer scherpe variant van het meest bekende tankstation. Nu ben ik niet zo’n huilebalk (toch?) dus ik probeerde nog wat verder te surfen, maar de snee had zich definitief gevestigd en wilde niet stoppen met bloeden. Door dit bloed in combinatie met het feit dat haaien 1 druppel bloed van 10 km afstand kunnen ‘ruiken’ besloot ik het ruime sop tussen mijn tenen te verruilen voor een verband. (Thanks to mister standwacht met zonder tanden!) De jaap van 6 cm nee even realistisch, 4 nee nee, 2,5 centimeter hoefde gelukkig niet te worden gehecht, maar het lopen gaat wel wat moeilijker… (goed excuus om morgen niet naar school te gaan?)

Overige dingetjes
Sorry, het is weer een lang verhaal geworden. Als je dit leest ben je er bijna… Proficiat!

Ik kreeg via wat informele kanalen door dat het beeld is ontstaan dat ik(/wij) hier in Zuid-Afrika veel bier drink en weinig aan school doen. Ik wil eerlijk zijn en dus ronduit toegeven dat mijn gemiddelde bierconsumptie hoger ligt dat in Nederland. Het lang-leven-de-vakantie-imago kan en moet ik toch echt nuanceren. Naast het normale schoolwerk moeten wij bijvoorbeeld ook een officiële thesis/afstudeerscriptie schrijven (uiteraard in het Engels). Normaal gesproken krijg je hier aparte tijd voor (2 maanden), wij doe het ‘er even bij’. Waarvan akte.

Het dieptepunt op het gebied op het gebied van eten, waar ik vorige keer al over schreef, bleek nog niet het eindpunt, helaas… Stel je namelijk het volgende voor: een 1 kipfilet, 3 scheppen erwtjes, 3 aardappelen, grote scheut jus, 4 scheppen appelmoes en een flink klodder mayonaise. Mix dat grondig (nog net niet blender-style!) zodat alles naar alles smaakt, kijk verlekkert naar je bord en grijns dan breed, van oor tot oor, naar je tafelgenoten. Dat is wat ‘barbaar du culinair’ a.k.a. ‘le Neanderthaler Gastronome’ Lydia ons laatst flikte. Mijn eetlust was spontaan verdwenen! En dat is zonde want ze kan voor de rest prima koken…

Ook is het een vermelding waard dat Robin, terwijl hij donderdagavond met Sanne een biertje dronk in een hippe club, van achteren werd benaderd door de enige echte Gordon. Na wat goede gesprekken over monogamie en de christelijke levensbeschouwing vond ons aller Rob het toch verstandig om zich uit de voeten te maken en niet mee te gaan naar het huis van deze BN’er om daar champagne en coke te nuttigen. Een zeer verstandige move dacht ik zo!

Toen ik de autoverhuurder belde met de mededeling dat onze VW Jetta klonk als de originele Ford Mustang Elenor uit de film ‘Gone in 60 seconds’ lachte die me vierkant uit door de telefoon. Toen zijn maatje maandagochtend e.e.a. kwam inspecteren schrok meneer dermate van het geluid dat’ie snel een stapje achteruit deed! Snel de baas gebeld, via de telefoon het geluid laten horen en toen was ook de baas serieus onder de indruk! Samen kwamen weze tot de conclusie dat de uitlaat vlakbij de motor was afgebroken, wat het (mooie) geluid verklaarde. Hopelijk kunnen we dinsdagmiddag weer genieten van ons huurbakkie.

Dit keer een speciale groet aan alle ‘lurkers’. Dat zijn (in internettermen) de mensen die stiekem mijn weblog lezen (en hierbij waarschijnlijk zacht gniffelen en stiekem hadden gewild dat ze ook in ZA waren) maar nog nooit een reactie hebben geplaatst. Af en toe komt er eentje ‘uit de kast’, waarvoor hulde (Maarten en Don)! Ik ben benieuwd wie zich nog meer achter de lantarenpalen van de anonieme digitale snelweg verschuilen! Dus kom er maar in…

Groetjes van de meest bruine persoon van jullie allemaal!

p.s. foto’s zijn weer bijgewerkt

Comentarios

Jeannette

zoals gewoonlijk.. weer genoten!

Mirri

Ja, daar komt zij dan, achter een lantaarnpaal vandaan…voorzichtig, met enige schroom en met pijnlijke voeten…ik geef het toe, hier ben ik. Ik sta niet meer voor paal… Ik geef ook toe meerdere malen keihard te hebben gelachen om u (met het uw allen wel bekende volume) waardoor mijn huisgenoot mij naar Afrika wenst…dus hebben jullie nog een plekkie??

kuske Mirri

Annemiek

Hee Neefie!

Erg leuk om te zien en te lezen wat je daar ver weg allemaal meemaakt! Zo te lezen heb je het prima naar je zin! Kan ook bijna niet anders natuurlijk.. Als ik al die mooie foto’s zo zie wordt ik wel een klein beetje jaloers hoor.. ;) Heel veel plezier daar nog! Geniet ervan!

Groetjes, Annemieke

wil en martin

je hebt weer een hoop mee gegemaakt, heb je wel krukken of gaat het weer een beetje met je voet
succes verder en we blijven op de hoogte
groetjes uit eemnes

sten en marlies

zo matti,

je hebt weer heel wat meegemaakt. erg leuk om te lezen.
Wij waren zo trots op je surfactiviteiten, maar helaas..
succes met je voet en het eten van Lydia.

greets,
s&m

Leave a Reply