Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/cache.php on line 36

Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/query.php on line 21

Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/theme.php on line 540
Op vakantie! | Matthias

Matthias

Matthias

 

Full RSS

 

Comments RSS

 

Op vakantie!

April 29th, 2008

Hoi hoi, hier een extra lange weblog over mijn vakantie, maak je borst maar nat voor 5 A4tjes belevenissen uit Zuid-Afrika (inclusief 63 foto’s)! We hebben de Garden Route gereden van Kaapstad naar Port Elisabeth en onderweg weer vele spannende dingen beleefd:

Maar goed, laten we bij het begin beginnen zoals Tante Es zou zeggen. Dinsdag tot en met vrijdagmiddag stonden in het teken van school en onderzoek. Just your normal day’s at school… niet veel bijzonders te vermelden dus. Woensdagavond hebben we even kennisgemaakt met de Universiteit van Stellenbosch, en dan voornamelijk met de internationale studenten geneeskunde en verpleegkunde die een gezellige braai hadden georganiseerd op hun campus. Daarna nog even een drankje gedaan op Long Street waar onze klasgenoten uitbundig aan het feesten waren omdat ze hun diploma hadden gehaald. (red. HBO is hier opgesplitst in 2 stukkies, het eerst ze gehaald, nu zijn ze bezig met het 2e)

Vrijdagmiddag was het dan zover. Eindelijk vakantie!!! Na de zware 2,5 maanden hier in Zuid-Afrika waren we alle vier mentaal en fysiek hard toe aan wat rust, reinheid en regelmaat, een vakantie was dus van harte welkom. Inpakken en vertrekken voor vakantie is volgens mij bij iedere familie een “hele gebeurtenis” en ook hier is dat het geval. Stresskippetjes rende door ons hok; dit niet vergeten, dat toch maar thuis laten, waar is zus, hoe zit het met zo? Toen uiteindelijk bleek dat de koffers niet in onze achterbak konden was het helemaal raak. Paniek sloeg toe! Uiteindelijk lopen de dames nu ieder met een kleine handtrolley en tas vol spullen. De jongens doen het echter ieder met hun grote koffer, haha.

Das raar zou je zeggen. Dames nemen toch altijd meer mee? Bekijk het dan eens van deze kant: onze dames hebben maatje S of hooguit M, vergelijk dat met de maat van de mannen, die L of in sommige gevallen XL hebben. Je conclusie moet zijn dat het volledig legitiem is dat de mannen ieder een grote koffer hebben en de dames het moeten doen met een trolley en een tas…

Ohja, nou eindelijk op weg…
Onze eerste bestemming was Cape l’Agulhas, het meest zuidelijkste puntje van Afrika. Daar hadden we een backpackers accommodatie gereserveerd. Na een tripje van 3 uurtjes was Cape Town niet meer in het zicht en waren we veilig aangekomen in ons onderkomen voor die nacht.
Op het zuidelijkste puntje van Afrika, waar de Atlantische- en Indische oceaan samenkomen is geen hol te beleven, er was alleen een vuurtoren en een soort van monument. Foto’s maken en daarna snel weer terug dus, douchen en na uit eten te zijn geweest en een biertje aan de bar zijn we maar bijtijds ons bed ingedoken.

Na een vers Afrikaans ontbijtje waren we weer helemaal voor de volgende etappe van onze reis. Via Bredasdorp en Witzand zouden we uiteindelijk aankomen in een klein plaatsje vlakbij George. Lydia had een route uitgestippeld, dus hup in de auto en knallen. Eerste halfuur ging prima, totdat Lydia’s lumineuze plan ons leidde naar een “dirtroad”, onverhard, vol kuilen, miljoenen kleine en vaak ook grotere stenen en vol plassen. LydiaLydia, bedankt!

Volgens de kaart (en onze interpretatie daarvan) zou het hooguit driekwartier duren voordat we weer op een fatsoenlijke weg zouden komen, dus vooruit dan maar… Onderweg heeft Matthias, om wat afwisseling te creëren, nog even wat schapen opgejaagd en Lydia en Sanne hebben 300 meter (daarna waren ze moe) gejogd. Uiteindelijk kwamen we na ruim anderhalf uur in één of ander nederzetting waar de bewoonde wereld weer zou beginnen. Niets van dit alles was echter waar! De dirtroad liep dood in een rivier…

De moet zonk sommige van ons in de schoenen… Emotionele uitspraken als; “Mama!”, “de eerste persoon die ik tegenkom omhels ik” en “was ik maar in Lunteren” werden met wat natte oogjes en licht overslaande stemmetjes uitgesproken. Totdat… er aan de andere kant van de rivier beweging kwam en 2 negers (handmatig!) een pontje in beweging zetten… Pff, wat een opluchting, feit dat deze oversteek op eigen risico was en dat het pontje er niet heel betrouwbaar uitzag deerde ons niet, we namen het allemaal maar voor lief, we wilde naar een goede weg en de bewoonde wereld (en sommige naar hun moeder/Lunteren)!!!

Tegenslag 739 kwam echter al snel om de hoek kijken, eenmaal veilig aan de overkant gekomen (thank god!) bleek mister dirtroad nog niet klaar te zijn met ons. De beloofde/verwachte fatsoenlijke weg liet nog ruim 2 uur op zich wachten en ondertussen moest Matthias al zijn stuurmanskunsten, rijervaringen en 4×4 kwaliteiten optimaal benutten om onze overbelade volkswagen Jetta, die inmiddels bruin/geel was van alle modder, door deze “uitdagingen” te loodsen. Eervolle vermelding in deze is toch wel dat we met onze Jetta 2 4×4’s hebben ingehaald, en dat alles met een gemiddelde van 30 km in het uur…

Gelukkig kwamen we uiteindelijk weer heelhuids maar een beetje vies in de geciviliseerde wereld waar onze bungalow (de eigenaar heeft voor Toyota het rally- en formule1 team opgezet) midden in een bebost gebied stond en de gnoes en springbokken rond ons heen liepen…
Op onze veranda hebben we hier maar even van genoten voordat we ons terugtrokken op de bank om even lekker televisie te kijken. Dat is voor ons overigens een hele luxe omdat we ‘thuis’ geen woonkamer noch bank noch televisie hebben…

Zondag voor de verandering maar weer eens uitgeslapen (check hoe wij wakker worden), dat was immers al weer een tijdje geleden vanwege het reizen en enquêteren. Om op onze zondag toch nog enigszins actief te zijn hebben we als ware Robinson CruiseAway’s het terrein verkend. Omdat er niet echt een pad bestond was Robin een beetje huiverig en ook Sanne’s open schoenen droegen niet echt bij aan het welslagen van deze missie. Toen we echter na 20 minuten (hihi) het hele terrein(!) hadden verkend zijn we maar een boekje gaan lezen en bellen met het thuisfront (voor zover de verbinding dit toeliet hier in de bushbush). Rob en Matti waren overigens een beetje sip vandaag omdat Ajax geen kampioen is geworden en omdat Feyenoord zich (nog) niet heeft geplaatst voor europees voetbal.

Maandag lekker ontbeten terwijl de gnoes, springbok en apen ons zaten aan te kijken en daarna hup door voor de volgende etappe. De LydiaLydia werd geprogrammeerd op Knysna en lokale backpackers accommodatie met onderweg een stop in Wilderness. Daar hebben we een kanotochtje gemaakt. Mooie natuur, lekker actief en veel gelachen. Voornamelijk om de dames die het peddelen niet echt onder de knie hadden. Het manoeuvreren om te verkomen dat ze in of weer uit het riet zouden gaan was lastig maar daarmee ook meteen hilarisch voor de 2 mannen. Ook in en uitstappen is een heel karwei waar voornamelijk Sanne last van had. Maar ach nat waren we toch wel van al dat gespetter en gespater… Na te zijn opgedroogd op naar onze backpackers. Mooi gesitueerd aan zee maar daar was dus ook alles mee gezegd. Als het 2000 jaar geleden en kerst was hadden Jozef en Maria zelfs hier nog voorbij gelopen! Geen sloten op de deur, douches en wc’s vol schimmel onafgewerkte muren, tochtende muren etc etc. Snel weer door naar een ander, waar we voor 12,5 euro pppn heerlijk hebben geslapen. Lekker gezellig met z’n vieren op een kamer dus hebben we maar een pyamafeestje gehouden, inclusief pyamadisco, kussengevecht en filmavond.

Dinsdag stond in het teken van de Bloukrans Bridge. Daar wilde Lydia namelijk vanaf springen met een elastiekje aan d’r voetjes. Hoogte was welgeteld 216 metertjes en daarmee is deze betonnen kolos de hoogste bungee jump van de hele wereld! Op weg naar de brug begonnen de zenuwen door de auto te scheuren en werd er alles aan gedaan om de beslissing om wel of niet te gaan op alle mogelijke manieren uitgesteld. Sanne wilde eigenlijk niet achterblijven bij Lydia maar ook zij vond de beslissing niet echt makkelijk. Hele scenario’s werden doorlopen, van brekend elastiek tot niet durven te springen maar ze waren er nog steeds niet uit. Halve rivieren ontsprongen bij de oksels van onze schatjes toen de brug zich aandiende. Maar na anderhalf uur wikken en wegen, ijsberen en klankborden namen ze het besluit om dan toch maar hun leven in de waagschaal te leggen en de stap in het diepe te nemen. Vol respect bevonden Robin en Matthias zich op het terras waar ze met foto- en videotoestel dit alles gadesloegen. Beide heren, befaamd bij hun vrienden en familie om hun hoogtevrees, peinsde er na het zien van de brug niet meer over om een mogelijk versneld einde te maken aan hun leven.

Toen de beider waaghalzen vol adrenaline en plezier vertelde over deze ‘once in a lifetime’ ervaring besloten Rob en Matti dat ze eigenlijk niet achter konden blijven… Ja ja ook deze Heintjes Hoogtevrees moesten er aan geloven… Hup in veiligheidsvest inclusief toeters en bellen, strak om je kont en andere lichaamsdelen en lopen naar de brug. De keuze of naar de springplek te lopen via roosters die waren opgehangen onder het wegdek (die de diepte in haar volle glorie weergaven!) of te tokkelen aan een koord was dus snel gemaakt. Eenmaal aan de lijn gekoppeld zoefde Matti zo naar de 216 meter waar het ‘do or die’ was. Verrassend relax en op mijn gemak landde ik op de plaats ‘where the magic happens’. Robins gezicht was een stuk minder vrolijk en meneer zag het niet echt zitten maar hij stapte zo over het randje en kwam ook weer veilig terug. De enige die nu nog moest was Matti. De rust zelve en vol zelfvertrouwen zat meneer daar te wachten totdat de staff zijn enkels hadden afgekneld met het elastiek. Daarna door naar het hekje, waar hij nog een halve haka (Nieuw-Zeelandse dans) opvoerde om toch nog een beetje spanning op te bouwen, haha. Maar de teentjes moesten over de rand zijn om een goede en veilige sprong te garanderen, en als je naar je tenen kijkt ontkom je er niet aan ook wat verder te kijken. 216 metertjes naar beneden dus, en dan schrik je wel even! Toen het tellen van 1 naar 5 begon zat ik in een soort van hogere sfeer waardoor ik als doodgewoon zo over het randje van de brug stapte…

De eerste 2 seconden voelde alsof je van een duikplank springt. Je verwacht ieder moment het frisse water dat je opvangt. Toen dit na 3 seconden uitbleef maakte een redelijke angst zich van mij meester maar binnen een oogwenk had mijn ratio me weer onder controle en besefte ik dat ik nog in het water zou vallen nog te pletter zou slaan op de grond maar gewoon een elastiekje om mijn enkels had waardoor ik lekker kon bungelen. Al bungelend op mijn kop was mijn gevoel een mix van adrenaline, angst, genot en trots.

Op de terugweg van de brug naar het veilige vasteland onder je voeten ontkwam ik er helaas niet aan om de roosters onder de weg te nemen. Vol concentratie, stap je voor stapje en absoluut niet naar beneden kijkend heb ik de 400 meter is een verbluffend langzame tijd van 5 minuten volbracht. Misschien was deze terugweg wel het engste van deze hele belevenis. Vol gepaste trots zaten de dames op ons te wachten op het terras waar we deze bijzondere activiteit nog maar even hebben geëvalueerd met een glaasje fris.

Woensdag, een nacht in het immer gezellige en tevens zeer pittoreske “weet-ik-veel-hoe-dat-gat-ook-alweer-heette” verder was het al weer eens tijd om wat leuks te gaan doen. Dit keer stonden 4 quads op ons te wachten. Helmpje op, sleutels in het contact en rijden maar door de mooie natuur van Zuid-Afrika! De boys waren natuurlijk helemaal in hun element en wilde “pedal to the metal”, de dames en dan vooral Lydia bleven alleen enigszins achter (al ontkent ze dit zelf ten zeerste). Toen Sanne’s quad problemen ondervond benutten rob en matti deze pitstop om even ongegeneerd hard te scheuren door het bos op hun vierwielers. Aangezien het voertuig van Sanne niet meer in hele goede conditie was ging zij op die van Matthias en kon meneer zelf op het grote en snelle exemplaar van de begeleider plaatsnemen zodat onze begeleidingsneger zelf Sanne’s probleemkindje veilig naar huis kon sturen. Erg vervelend natuurlijk want nu kon ik nog harder door de bocht…

Van de quads daarna weer overgestapt op de Jetta en doorgereden naar Jeffrey’s Bay. De natte droom van iedere surfer, vanwege de goede golven en gemoedelijke sfeer in het dorpje. De volgende ochtend werden we gewekt door de golven die aanmeerde op het strand en bijbehorend uitzicht is natuurlijk fantastisch. Om toch nog een beetje aan de sixpack/lijn/conditie te denken besloten we maar gelijk te gaan joggen op het strand (hoe ultiem!). Net zoals bij het quaden bleven de dames hier een beetje achter, maar dat mocht de pret niet drukken. Afsluitend met een duik in de zee en een douche op onze kamer kon een dag eigenlijk niet beter beginnen.

Na 2 uurtjes te hebben geshopt in een lokale BillaBong-shop (veel kleren rijker, meer geld armer) en een brunch bij de plaatselijke brasserie was het tijd om door te rijden naar ons eigenlijke doel van deze hele vakantie, het Addo Elephant National Park.

Bij aankomst daar hebben we gelijk maar een avond- en zonsopgangsafari geboekt en zijn we gaan bijkomen in het zwembad van onze reis. Toen het eenmaal donker was werden we per grote landrover inclusief bigass spotlicht door het park geleid en zagen we allerlei wildlife. Denk aan zebra, hyena, kudu, eland (en tig andere soorten antilopen in verschillende soorten, maten en benamingen), uil, enz enz. Ondanks de avondsafari ging de wekker al weer om 5.45 om rond 6.15 present te zijn voor de volgende tour. Dit keer zagen we een olifant, 2 leeuw(inn)en, een hele kudde buffels, wilde zwijnen en veel ander groot en klein grut. We hadden de smaak goed te pakken dus tegen de middag zijn we in onze eigen auto gesprongen en hebben we de wildernis op eigen houtje verkent. Toen kwamen we zo’n 30 olifanten tegen die lekker aan het poedelen en drinken waren bij 1 van de meertjes. Omdat sommige van ons het inmiddels een beetje gehad hadden (rob zat rustig mp3 te luisteren en Lydia was een beetje aan het slapen in de auto terwijl we door dit mooie natuurreservaat reden!!!) gingen we op weg naar ons volgende verblijf.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij een dierenopvang annex dierentuin waar we krokodillen, leeuwen en leeuwinnen, tijgers en een lynx hebben gezien. Hoogtepunt was dat Robin en Sanne lekker konden knuffelen met de kleine leeuwtjes van 1 maand oud en ondertussen helemaal kaal werden gekrabd door deze doerakjes die hun klauwtjes nog niet echt goed onder controle hadden.

Zaterdag reden we onder de bezielende stuurmanskunsten van mijzelf de mooiste route tot nu toe. Van Addo via Port Elisabeth naar Oudshoorn. 300 kilometertjes over provinciale weg door een van de mooiste valleien ter wereld! Oostenrijk, Frankrijk, Griekenland en zelfs Canada leken qua flora en fauna voorbij te komen maar geen van deze overigens mooie landen haalt het bij de schoonheid van Zuid-Afrika.

Eenmaal aangekomen in Oudshoorn besloten we dat we deze vakantie redelijk eenvoudige accommodaties hadden betrokken en daarom dit keer wel wat luxer hadden verdient! Een ruime kamer, luxe ontbijtje, tv, jacuzzi en zwembad ofzo… Dus dat hebben we toen maar gedaan he, je bent tenslotte maar 1 keer in Zuid-Afrika, haha. Zaterdagavond en zondag hebben we hier heerlijk gerelaxt, baddert, geslapen en in de zon bij het zwembad een boekje gelezen. Vakantie zoals een vakantie moet zijn.

Toch kwam er via de telefoon zondag een smetje op onze vakantie aangevlogen. Via onze huisgenoot kregen we te horen dat ons huis was bezocht door wat locals die de weelde van westerse studenten graag wilde overnemen. De politie verdient in deze echter een compliment. Ze hadden namelijk een actie ingezet in een buurt waar veel criminelen zich ophouden. Tijdens het fouilleren kwam een westerse portemonnee uit een Afrikaanse zak en dus was dit niet pluis. Rechercheur Mandela heeft ook Baantjer gekeken dus zo kwamen ze uiteindelijk terecht bij onze huisgenoot Kees, die tot die tijd ook nog niet thuis was geweest.

Uiteindelijk zijn 2 laptops en een hoop elektronica teruggevonden, waar we mee blijven zitten
zijn 2 vermiste laptops, spoorloze spijkerbroeken, ontvoerde handkoffers, ontvreemde opladers, 3 open gebroken deuren + bijbehorende rotzooi en 3 kamers die overhoop zijn gehaald.

Tsja, ook dit is blijkbaar T.I.A. Laten we maar hopen dat de Cape Town Police wat ouderwetse “Guantanomo Bay achtige” methodes inzet zodat de spullen die we nu nog missen terugkomen en dat de local die is gearresteerd zo erg gemarteld en ondervraagd is dat hij voorlopig kruipend over straat om z’n moeder roept en niet eens meer aan inbreken wil denken. Daarnaast wil ik suggereren om zijn beide duimen preventief af te hakken om herhaalgedrag te reduceren en zo te voorkomen dat Kaapstad er weer een draaideurcrimineel bij heeft. Beetje onorthodox? T.I.A.!

Maar goed al het zijn spullen die allen vervangbaar zijn, het is verre van leuk (eufemisme!) en misschien is het gevoel van veiligheid (of vooral het gebrek daar aan) nog wel het ergste.

Om deze enigszins in het water gevallen zondag, toch nog een beetje gezellig te laten worden zijn we in de jacuzzi gedoken en hebben daar de wijn- en biervoorraad van het wellness-center gereduceerd tot een niveau dat inkoop tot hoogste prioriteit maakt.

Om het slechte gevoel definitief weg te spoelen heb ik maandagochtend maar eens een full-body-massage genomen. Een uurtje lekker van die vrouwenhanden over mijn zonbruine body! What happens in Cape Town, stay’s in Cape Town, hahaha

Het lachen verging echter vrij snel. Toen we eenmaal 5 minuten in de auto zaten op weg naar huis bemerkte ik dat mijn mobiel niet meer in mijn zak zat, waar ik dacht dat ik hem gestopt had. Snelle check in de tas, waar hij zich helaas ook niet verstopt had. Dus Sanne maakte een van haar bekende/beruchte U-turns en we keerde snel terug. Als laatste had ik op mijn bed gezeten en tv gekeken, logisch dus dat mijn mobiel daar uit mijn zak was gegleden en daar nog lag. De schoonmaakster die inmiddels op mijn kamer bezig was had niks gevonden. Zei zei… Het halve hotel op z’n kop gezet maar geen mobiel. Het nummer van Robin maar achter gelaten voor het geval dat hij per ongelijk wordt gesignaleerd in ene kluisje van een medewerker ze hem toch nog vinden…

’s Avonds aangekomen (na weer een dirtyroad actie van 2 uur door LydiaLydia) was het een grote bende in ons huis, de souvenir van de inbrekers. Snel opgeruimd, met Robin van kamer geruild zodat mijn grote vriend Harmen ook een beetje fatsoenlijk kan slapen, en toen maar weer lekker mijn eigen bedje ingedoken.

Het was een enerverende tijd, vol hoogte en af en toe een dieptepuntje!

Comentarios

Erwin

Balen van je telefoon man!

Kunnen jullie morgen nog wel een beetje Koninginnedag vieren? Op geheel eigen stijl?

Have fun!

Ad en Evelien

Wat een belevenissen weer.
LEUK LEUK LEUK. (behalve het laatste stukje)

Martijn

Ha mannen en vrouwen,

Erg leuk om jullie belevenissen te lezen. Ik geniet zelf mee! Balen van die spullen, maar daarmee komen ze niet terug. Dus geniet ervan en laat je niet op je kop zitten door een paar kruimeldiefjes.

Greetz, Martijn

Marcel

Hey Matthias alles goed? Ik zit hier nu in een internetcafe in Cape Town in long street en we gaan zo uit eten in Mama Africa. Vanavond gaan we uit in de cabana! Dus als je heel toevallig je site bekijkt vanavond bel me. 0761448870 mzzlz!

sten en marlies

he hanjer,

en jij hebt hoogtevrees!?! echt respect.
je hebt een leuke vakantie gehad, gave dingen gedaan.
zoals jij schrijft, lijkt het geen 5 a4-tjes, maar 1.
het ging vast te snel om allemaal.
geniet iig en let wel op dijsje he…

groetjes

Leave a Reply