Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/cache.php on line 36

Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/query.php on line 21

Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /home/deb6919/domains/communicatiearchitect.nl/public_html/wp-includes/theme.php on line 540
Sissy | Matthias

Matthias

Matthias

 

Full RSS

 

Comments RSS

 

Sissy

February 17th, 2008

Aan allen die dit lezen; hartelijk gegroet, aan allen die dit niet lezen; ook hartelijk gegroet!

Tijd voor een nieuwe blog lijkt me, een morele verantwoordelijkheidsbesef maakt zich immers vaak meester van mij als ik jullie een tijdje niet deelgenoot laat zijn van mijn “belevenissen” op het zuidelijk halfrond.

Donderdag, de dag van de eerste presentatie, was voorbij gegaan en had plaats gemaakt voor een goede vervanger, vrijdag. Opstaan rond 7:30 is niet altijd even gewenst onder studenten en zeker niet voor mij (degene die mij denken te kennen kunnen dit beamen), toch werden we deze vrijdag hiertoe gedwongen. Onze alleraardigste Dr. Nirvana verlangde ons immers weer te zien. Nadat ze rond het middaguur genoeg van ons had wilde we weer lekker naar onze hoekwoning in Observatory gaan om daar de middag door te brengen in relatieve rust. Maar helaas! Voordat we goed en wel in onze auto zaten weigerde ons “artificial security system” zijn dienst. Was ie moe, suïcidaal, gepikeerd of gewoon eigenwijs? Geen idee, werken wilde’ie niet meer. Dus de reparatieboys gebeld en met veel sms en gebel kwamen die een halfuur later de key repareren nadat wij, als toeristen buitenlandse studenten, hem de weg moesten wijzen! Goed, eenmaal thuis een beetje opruimen, administratie, emails beantwoorden, dutje doen, enz enz. ’s Avonds lekker uit eten gegaan en de hardcore-partyfreaks Sanne en Matti hebben nog even wat dancemoves op de uitgaansvloer gelegd.

Zaterdag was zoals een zaterdag bedoelt is. Om uit te slapen. Dit keer tot een schappelijke 12.00 uur, maar dat is ook niet zo moeilijk als je er pas om 04.00 in ligt. Toen ook Sanne eenmaal wakker was bleek ze echter niet de enige te zijn op haar kamer! Ze had de nacht niet alleen doorgebracht! Had ze een of ander Afrikaan opgepikt naar goed voorbeeld van Mirjam? Neeeeh, dat zou ze haar lieve Marc nooit aandoen! Ze had bezoek gekregen van een originele (en tevens zeer zeldzame en beschermde) Zuid-Afrikaanse rood-buik-lang-staart-korte-tong-salamander. Na een korte gil van schrik kwam Robin met zwaaiende sirenes aangescheurd op z’n slippers om ‘the gentleman’ uit te hangen. Nadat ze samen een plan van aanpak hadden opgesteld hoe ze Sissy Salamander uit de kamer zouden verdrijven kwam Lydia om de hoek kijken. Geheel tegen de instructies van het plan van aanpak greep Lydia de bezem en gaf ze Sissy een veeg om z’n oren! Deze schrok daar zo van de hij van het plafond afsprong en met zijn zuignapjes zo bij Robin op z’n wreef belande. Robin op ze beurt schrok hier zo erg van dat hij schreeuwde als een meisje en schopte Sissy met een zeer bekwame voetbeweging van zich af. En dat is het laatste wat we van Sissy Salamander hebben gehoord en gezien. Hij is nergens meer te bekennen, en sinds deze dag kijkt Sanne voor ze gaat slapen altijd even onder haar bed voor de zekerheid…

Maar goed toen al dat nieuwe-huisdier-gedoe over was werd het tijd om het weekend te vieren en zijn we gezellig met z’n vieren naar het strand bij Muizenberg gereden en hebben daar de hele dag genoten van de zon, de zee en het strand. Toen we dit zat waren zijn we een stukje verder gereden en kwamen de boys terecht in een pub, waar met veel verbaal enthousiasme de rugbywedstrijd tussen de Stormers (uit Kaapstad) en de Bulls (uit Johannesburg) werd aanschouwd. Onder het genot van een grote pul Zuid-Afrikaans bier hebben we gekeken en genoten van de mensen om ons heen. De dames ondertussen hadden, zoals ze gemiddeld toch wel een stuk of 8 keer op een dag doen, een goede gesprek op het strand.

Toen de wedstrijd verstreken was en ook de pul op miraculeus snelle wijze van zijn inhoud was ontdaan spoedden wij ons, via mooie kustweggetjes naar Gordon’s Bay om aldaar te genieten van een visrestaurant. Dit keer lag er Kingklip op mijn bord (nadat Lydia had bevestigt dat ik dat wel lustte, haha), vraag me niet wat het precies is, maar het was in ieder geval wel lekker. Nadat Robin de alleraardigste, maar ietwat onzekere en onervaren serveerster als ‘cute’ had omschreven op de rekening was het tijd om het restaurant snel achter ons te laten…

Lag het aan ons haast, hadden we (lees; Robin) het noodlot over ons afgeroepen of was het gewoon domme pech? Ik weet het niet, maar we kregen de auto weer niet gestart! Na een emergency-call naar de reparatieboys kregen we de opdracht maar eens effe flik op dat ding te ‘tappen’. Die sleutel vloog dus door de hele auto, werd op ieder enigszins hard item binnen in de auto geslagen maar nog steeds geen teken van leven… Totdat Lydia met haar magic-touch, liefelijke aanraking of misschien wel genezende handoplegging het leven in de sleutel blies en we eindelijk weg konden. Om dit alles te vieren hebben we ’s avonds nog maar even een biertje gedronken in de lokale bar. Je moet immers iedere gelegenheid aanpakken om een biertje te drinken :)

’s Zondags ochtend naar de kerk zoals onze ouders dat ons hebben geleerd. Ditmaal niet naar onze Schotse vriend maar naar de Evangelische ‘Can I get an Amen?’gemeente. Naar 1 worship + 1 preek waren we 2 uur verder… Tegen de tijd dat we ons kopje koffie bij de kerk op hadden en thuis waren was het tijd voor een lekker broodje gebakken ei van Mama Lydia. Robin kwam tegen die tijd ook uit z’n bed en wilde ons laten geloven dat z’n wekker niet was afgegaan, yeah right…

Na een telefonisch onderhoud met het thuisfront was het tijd voor een hike met onze ‘klas’. Samen met 1 klasgenoot en 2 andere vrienden van haar hebben we Lionshead, de kleinere variant van de Tafelberg, beklommen. Jullie weten allemaal dat hiken (mam, dat betekent wandelen in het Engels) 1 van mijn favoriete bezigheden is dus ik heb met veel plezier mijn goddelijke lichaam naar een hoogte van 669 meter gesleept. We begonnen op 300 meter, maar dat zeg ik er niet bij. Het uitzicht boven op de top was regelrecht fenomenaal, en ook de heenweg was adembenemend (haha, woordgrapje). Nadat mijn t-shirt aan de achterkant van boven tot beneden en van links tot rechts helemaal doorweekt was van het zweet, besloten we dat we dat we wel wat drinken hadden verdient. Op dus naar een plaatselijk barretje om daar wat cocktails te scoren. Je moet je vochtpeil immers wel goed in de gaten houden ;)

Goed, tot zover dit toch wel wat lange verhaal, de groeten uit Kaapstad aan allen die dit lezen!

Comentarios

evelien

Jongen dit (hiken) is goed voor je lijn, moet je maar denken. Komt al het luie zweet eruit.
Geniet maar goed/lekker van al je avonturen/avonduren.

sten en marlies

wat een verhaal jongen,
bier, bier en nog eens bier.

je bent lekker aan het genieten he.
topper

Leave a Reply